Dick Scherrenburg, stille kracht
In Memoriam:
Dick Scherrenburg, stille kracht
Woensdag 30 september overleed op 83-jarige leeftijd Dick Scherrenburg, op dezelfde dag als Paulien Cornelisse. Maar waar de bekende schrijfster, cabaretier en taalvirtuoos een stortvloed aan odes kreeg toebedeeld, bleef het betrekkelijk rustig rond Dick. Ongetwijfeld helemaal prima voor hem, want in tegenstelling tot Paulien was Dick iemand van weinig woorden. Of meer iemand van geen woorden, maar daden. Zo stond-ie ook bekend bij Polar Bears.
Als vader van ‘kinderen van de club’ John, Ruud en Sandra was Dick weliswaar een stille, maar wel degelijk drijvende kracht achter de zwemafdeling van Polar Bears. Samen met zijn vrouw en trainster Thilly droeg Dick een belangrijk steentje bij aan de successen van de zwemtak van Polar Bears in de jaren ’70 en beginjaren ’80 van de vorige eeuw. Dat deed Dick vooral vanuit huis of achter de schermen in De Peppel of De Dolfijn, maar hij was ook langs de badrand actief als starter en kamprechter bij zwemwedstrijden. En alsof dat nog niet genoeg was, maakte Dick ook zelf de prijzen en medailles. Van hout of andere materialen die hij van zijn werk bij de ENKA meenam. Zolang het de club maar niets kostte.
In navolging van zijn kinderen maakte ook Dick de overstap van het zwemmen naar het waterpolo. Als vader en supporter, maar vrijwel gelijktijdig ook als supervrijwilliger. Zo zorgde Dick voor en na elke thuiswedstrijd van dames 1 en heren 1, samen met een groepje andere ‘stille krachten’, voor de op- én afbouw van de houten tribune in het oude zwembad De Peppel.
En voor de sponsors van Polar Bears maakte Dick elke maand een knipselkrant met wedstrijdverslagen, artikelen en foto’s die destijds in de Ede Stad, de Edese Courant en andere (landelijke) kranten werden gepubliceerd. Ook handig voor zijn privé-plakboek, want John en Sandra speelden een prominente rol in de opkomst van Polar Bears als topclub in het waterpolo en haalden bovendien het Nederlands team.
John maakte deel uit van de ‘gouden generatie’ die in 1990, 1991, 1992, 1995 en 1996 Kampioen van Nederland werd en Sandra was een van de toppers die Polar Bears in 2002 voor het eerst ook de landstitel bij de dames bezorgde. Met notabene broer John als coach op de bank en vader Dick ergens ‘onzichtbaar’ glimmend van trots op de tribune. Dat deed hij ook – tot voor kort nog – als hij in de huidige Peppel naar Charlie en Tarik ging kijken. En uiteraard bij hockey-, basketbal- en voetbalwedstrijden of musicaluitvoeringen van zijn andere kleinkinderen.
Andersom waren alle (klein)kinderen zelf ook stuk voor stuk gek op hun (o)pa. Ze zullen – net als iedereen van Polar Bears die hem heeft gekend – vast met veel plezier aan hem terugdenken. Met een warm hart, in alle rust en oorverdovend stil.
Op verzoek van het bestuur van Polar Bears,
Hans Nieuwenburg
