27/09/2025

Een echte Bear in hart en nieren

Toen ik net lid was van Polar Bears Ede, klom ik nog wel eens op de bar om mee te zingen met André Hazes (senior). Nou ja, zingen… Een van de weinigen die destijds niet de vingers in de oren deed als ik ‘De Vlieger’ of ‘Kleine Jongen’ inzette, was Gert-Jan van Guilik. Sterker nog: Gert-Jan brulde vaak uit volle borst en even vals mee. Ik dacht: ‘Hij gelóóóóft in mij’ en werd door Gert-Jan nog jaren aangemoedigd om de microfoon te pakken.

Het was eind jaren ’80 en begin jaren ’90. Polar Bears was in opkomst als topwaterpoloclub bij zowel de mannen als de vrouwen, en na elke thuiswedstrijd in de oude Peppel was het groot feest in de Dolfijn van de familie Navest. Ik herinner me Gert-Jan als een van de gezichtsbepalende figuren in die tijd. ALTIJD aanwezig. Aan de bar of erachter, in de keuken, in het bad, rondom de wedstrijden, als trainer/coach, vrijwilliger, supporter en sponsor. Voor én achter de schermen. Maar vooral als wat hij altijd is geweest: Gert-Jan, Polar Bear.

Ooit meegewaaid met zijn waterpoloënde broertje Sander – allebei met het Polar Bears-familie-gen van hun oom en medeoprichter Sander Waaijenberg – was Gert-Jan decennia achtereen niet meer weg te denken bij onze mooie vereniging. En toen de club weer eens een trainer/coach voor dames 2 zocht, stak Gert-Jan zijn vinger op. Niet één keer, maar telkens opnieuw, ook na een pauze. Eerder had hij zich al ingezet als trainer/coach van de meisjes-aspiranten, dames 3 en later ook van heren 2.

De kracht van de tweede viool

Hoe dan ook: Gert-Jan was geknipt om de tweede viool te spelen, vooral in de dameslijn. Op de achtergrond, ondersteunend aan dames 1, maar toch wist hij telkens weer van dames 2 een hecht en ‘eigen’ team te maken. En dat is knap, want tweede teams zijn vaak een springplank naar het eerste team of juist de perfecte plek voor ex-toppers om af te bouwen.

Het was een publiek geheim dat Gert-Jan ook wel eens de eerste viool had willen spelen, maar Polar Bears koos steevast voor anderen om dames 1 te begeleiden. Dat deed soms pijn. Maar uiteindelijk maakte hij zich toch weer ondergeschikt, in de wetenschap dat de eerste viool alleen maar kan schitteren bij de gratie van de tweede.

Verbonden met dames 2

In de loop der jaren raakte Polar Bears dames 2 onlosmakelijk verbonden met Gert-Jan. Hij leerde ‘zijn’ speelsters typische waterpolo-termen als ‘langsop’. Voor speelster Carla Rothuis kreeg dat een bijzondere betekenis: zij stapte langsop aan de zijde van Gert-Jan het huwelijksbootje in. Samen gaven zij de groen-witte Polar Bears-genen door aan hun kinderen Sander en Senna.

Vrijwilliger en clubman pur sang

Vorig jaar werd Gert-Jan van Guilik tijdens de ALV in het zonnetje gezet voor zijn 40-jarig lidmaatschap van Polar Bears. Eerder had hij al de Sander Waaijenberg Bokaal ontvangen voor zijn onvermoeibare vrijwilligerswerk voor de club. Een prijs waar hij apetrots op was. Net als op de vele prijzen die de eerste teams van Polar Bears sinds 1990 hebben gewonnen, en waaraan hij in verschillende rollen zijn steentje heeft bijgedragen.

Veel te vroeg

Helaas werd Gert-Jan veel te vroeg getroffen door het noodlot. Dinsdag 23 september overleed hij, slechts 65 jaar oud. Wij hopen dat de enige echte André daarboven nog een keer ‘Zij gelooft in mij’ zingt, begeleid door een orkest van tweede violen. Speciaal voor Gert-Jan, als dank voor alles wat hij voor Polar Bears, zijn teams, zijn familie en onze vereniging heeft betekend.

Veel sterkte voor Carla, Sander, Senna, oom Sander en alle andere familieleden en vrienden van Gert-Jan van Guilik.

Hans Nieuwenburg